Ik ben opgegroeid in een christelijke omgeving. Een plek waar de zondagen stil waren, de regels duidelijk, en waar het leven eigenlijk al voor je was uitgestippeld (huisje boompje beestje).
Niet dat iemand dat letterlijk zei, maar je voelde het in alles. In wat wel mocht en wat vooral niet. In hoe je keek naar dingen, Hoe je praatte, Hoe je leefde.
Ik leerde al jong wat ‘goed’ was en wat niet. Of liever: wat hoorde. En als je ergens vanaf week, dan voelde je dat. Niet altijd met woorden, maar je voelde het. In de sfeer. In jezelf.
Toen ik jong zwanger raakte, kwamen al die overtuigingen in volle kracht op me af.
Ik weet nog dat de dominee kwam praten in de periode dat ik zwanger was. Op zich was hij begripvol, maar ik zie mezelf daar nog zitten. Een jonge vrouw aan tafel, maar vanbinnen voelde ik me weer een heel klein kindje. Alsof ik me moest verantwoorden tegenover de buitenwereld voor iets wat niet mocht. Alsof ik iets heel verkeerds had gedaan.
Ik voelde me vies. En tegelijkertijd zo vol schaamte. Alsof ik niet meer zuiver was. Alsof ik het verpest had.
En dus deed ik wat in dat moment ‘het juiste’ leek: ik trouwde. Niet per se omdat het van iemand moet of omdat ik dat zelf wilde, maar omdat het voelde alsof het zo hoorde. Alsof ik het daarmee misschien nog een beetje goed kon maken. Want seks voor het huwelijk was toch iets wat niet hoorde…
Pas veel later besefte ik: ik had niet echt gekozen. Ik had geleefd volgens verwachtingen die ik zo diep in mij had opgeslagen, dat ik niet eens doorhad dat ze niet van mij waren.
Hoe vaak maken we keuzes die niet van ons zijn, maar van onze ouders, onze kerk, onze cultuur, onze omgeving? En hoe diep kunnen die overtuigingen zitten? Zo diep dat je jezelf kwijtraakt. Dat je je aanpast. Stil wordt. Braaf blijft. Omdat dat veiliger voelt dan je eigen pad lopen.
Voor mij ging het over geloof, over hoe het ‘heurt’, over o.a. schaamte en schuld rondom seks en op wie je verliefd wordt. Van jongs af aan kreeg ik mee dat een vrouw bij een man hoort, dus het ontdekken van m’n geaardheid liet ik überhaupt achterwege. (Al geloof ik van kinds af aan dat je verliefd kan worden op een mens, niet perse een geslacht)
Maar waar het bij mij over het christelijke geloof ging inc. z’n regels, kan het bij een ander net zo goed gaan over een ander geloof, of over tradities, gewoontes, ongeschreven regels in een familie. Over hoe we denken dat het hoort. Over hoe het eruit moet zien. Naar buiten toe.
En nu… nu ben ik moeder. En als ik eerlijk ben: hoe vaak heb ik de neiging om mijn kind te willen beschermen, vormen, ‘iets meegeven’? Hoe vaak kijk ik naar hen met mijn bril op? Mijn waarden. Mijn angsten. Mijn verlangens. Hoe vaak wil ik (onbewust) dat zij het goed doen, voor mij, voor de buitenwereld?
Maar ik ben me door mijn eigen ervaring heel bewust geworden. Want mijn kinderen, zij zijn niet mij. En ik ben niet mijn ouders of omgeving. En ik voel hoe spannend dat is.
Want loslaten betekent ook: vertrouwen. Vertrouwen dat ze hun eigen weg vinden, met vallen en opstaan. Dat ik niet degene ben die hen moet behoeden voor alles. Dat ik mag staan naast hen. Niet ervoor. Dat ik ze ten aller tijden accepteer, precies zoals ze zijn en zoals ze zelf willen leven.
Want als een kind zich volledig geaccepteerd voelt zoals het in zijn wezen is, ontwikkelt het een gezond gevoel van eigenwaarde. Maar wanneer het moet voldoen aan verwachtingen van buitenaf, begint het te twijfelen. Aan zichzelf. Aan zijn waarde. De basis van zelfvertrouwen krijgt kleine of grote barsten.
Ik zie het om me heen gebeuren. In gezinnen. In scholen. In kerken. In mezelf.
We worden geboren met ons eigen karakter. Onze eigen energie. En al jong leren we: dit mag wel, dit liever niet. We ontwikkelen strategieën om liefde te krijgen, om gezien te worden, om veilig te blijven. Maar ergens onderweg verliezen we soms het contact met wie we echt zijn.
Dus stel je eens voor…
Wat als we dat kunnen doorbreken?
Wat als we onze kinderen niet vormen, maar echt zien?
Wat als we zeggen: “Wat je ook kiest, wat je ook voelt, ik ben er.”
Zonder oordeel. Zonder: ‘zie je wel’ of ‘dat had ik je toch gezegd’.
Gewoon: ik ben er. Punt.
Dat is, voor mij, de grootste les van het moederschap. En misschien ook wel van het leven. Dat we terug mogen naar wie we echt zijn. Niet perfect. Wel puur.
En misschien herken jij jezelf ergens in mijn verhaal.
Misschien maakte jij ook ooit keuzes die niet van jou waren.
Of voel je dat je een ander pad wil kiezen, maar niet weet hoe.
Dan wil ik je meegeven: je bent niet alleen.
En je mag je losmaken.
Je mag jezelf worden.
Of je nou kind bent, ouder, of ergens daar tussenin.
Je kunt boos blijven. Op hoe je bent opgegroeid. Op alles wat je hebt gemist of anders had gewild. En dat gevoel mag er zijn. Maar uiteindelijk hebben je ouders en het systeem je gegeven wat ze konden geven, met de kennis, kracht en ruimte die zij hadden op dat moment.
Aan jou de keuze – en de verantwoordelijkheid – om verder te kijken en jouw deel te pakken. Om los te komen van wat jou niet langer dient. Om je eigen pad te volgen. Zoals jij dat wilt. Niet als verlengstuk van een ander, maar als jezelf.
Belangrijke nuance die ik wil meegeven:
Het gaat mij er niet om dat geloof ‘slecht’ is, of dat ik iets tegen religie heb. Maar het wordt ingewikkeld als het geloof – of welke overtuiging dan ook – iets wordt wat we opleggen aan onze kinderen. Als we vergeten dat zij een eigen ziel, een eigen pad en een eigen manier van kijken hebben.
We mogen als ouders iets voorleven. Maar niet voorschrijven. Niet vanuit angst, schaamte of hoe het hoort. Want op het moment dat we onze kinderen vormen naar onze normen en overtuigingen, en hen geen ruimte geven om zelf te ontdekken, ontnemen we ze iets essentieels: hun vrijheid om zichzelf te zijn.
Mooi verwoord hoor klopt helemaal het is erg moeilijk elkaar in de waarde te laten. Ik ben ook kerkelijk opgegroeid en zo moest het en niet wat jezelf dacht we hadden het goed en maar ben wel blij dat mijn ouders ons opvoede met als je iets wilt ga je er maar voor sparen niet zomaar iets krijgen zo leerde ik het mijn kinderen ook. Maar ik vond het wel eens moeilijk dat loslaten hoor ik hoor mijn moeder nog zeggen moeder worden is niet moeilijk maar het opvoeden blijft altijd een dingetje mijn moeder was verbitterd opgevoed en dat probeerde ze toch goed te doen bij haar eigen maar eigenlijk toen ze oma werd zag ik dat ze meer genoot van alles en ik nu als oma snap dat dan wel weer je leeft in alle fases en doet het allemaal vanzelf maar je kunt het meer overzien. Ik denk omdat ik jong kinderen kreeg en een sterrekindje heb en intens veel heb meegemaakt veel verloren een echtscheiding en een herseninfarct kreeg je toch meer terug kijkt naar jezelf hoe dan waarom ik maar het meeste probleem is vaak je stopt je verleden weg en zeg altijd ja terwijl nee ook een antwoord is is iets wat je moet leren hahah maar ik herinner de woorden van mijn vader die veel te jong is overleden ook weer een dingetje mis mijn ouders elke dag die hebben ook veel moeten leren voor zei hij wie goed doet die goed ontmoet maar je mag het nooit terug verwachten en mijn moeder kon dat dus niet want dat was haar verleden. Maar ik vind wel belangrijk dat je met iedereen door een deur moet kunnen zelfs met je ex ook daar heb je een mooi leven mee gehad met kinderen die uit liefde zijn gemaakt toch? Ik blijf altijd een zwak houden voor hem hij was mijn jeugdliefde dus ja zo is het nu één maal. En mijn huidige vriend weet dit en zij kunnen ook goed met elkaar we vieren alle feestdagen verjaardagen met beiden families zo fijn en mooi ben je toch een gezegend mens maar ik word nooit meer wie ik was ik ben een ander mens geworden 7.5 jaar geleden maar als mijn vriend niet zo goed had gehandeld had het heel anders kunnen aflopen. Maar ook ik kan de wereld niet redden maar weet wel dat je moet doen waar jij jezelf goed bij voelt en het hele probleem zit het bij het loslaten. Ik zing altijd net als Elza let it go.