Soms lijkt het alsof je al vroeg in het leven moet weten wat je wilt worden, welke richting je op moet. Alsof je op je 16e of 18e al keuzes moet maken die bepalend zijn voor de rest van je leven. Maar wat nou als je gaandeweg ontdekt dat het pad dat je ooit insloeg, niet helemaal (meer) bij je past?
Mijn weg naar Vero Vida is niet recht geweest. Integendeel. Het is een kronkelig pad geweest, vol zijwegen, tussenstops, nieuwe inzichten en vooral veel ervaring. Al vanaf mijn 16e werk ik in de zorg. Een plek waarin ik ‘automatisch’ terechtkwam en bleef hangen. Niet omdat het niet goed was, maar omdat ik niet wist wat er nog meer mogelijk was. Omdat ik nooit echt heb stilgestaan bij de vraag: wat past écht bij mij?
De afgelopen jaren ben ik die vraag meer en meer gaan stellen. Wat geeft mij energie? Waar word ik blij van? Wat deed ik vroeger als kind? Wat voelt natuurlijk? En minstens zo belangrijk: wat niet? Dat proces – van uitproberen, voelen, bijstellen – hoort bij mij. Misschien ook wel bij mijn ADHD. Ik ben iemand die leert door te doen. Die voelt wat klopt terwijl ze bezig is. Soms lijkt het als of ik maar iets doe, maar voor mij is dit juist een weg naar precies weten wat ik wil en wat vooral niet.
Ik heb inmiddels geleerd dat je altijd opnieuw mag kiezen. Dat je van richting mag veranderen. Dat je iets kunt proberen, en vervolgens kunt besluiten: dit past toch niet bij mij. En dat is geen falen – dat is groei.
Dat probeer ik ook mijn kinderen mee te geven. Zij staan nu aan het begin van hun pad. Met al die keuzemomenten op school, die soms zo zwaar kunnen voelen. Ik zeg dan: Je hoeft het niet allemaal nu te weten. Je mag onderweg ontdekken. Je mag wisselen, bijstellen, stoppen en opnieuw beginnen.
En zo ben ik hier terechtgekomen. Bij het verlangen om mensen te helpen landen in hun lijf. Maar dat kwam niet zomaar.
Lange tijd gunde ik mezelf dat soort momenten eigenlijk niet. Massages, sauna, even tijd voor mezelf – het voelde altijd als luxe. Te duur, dacht ik dan. Of: Dat geld moet ik aan iets nuttigs besteden. Zorgen voor mezelf stond ergens onderaan de lijst. Ik vond het zonde om daarin te investeren.
Totdat ik het toch eens ging doen. Een keer een massage boeken. Een keer naar de sauna. Of gewoon wél die extra kappersafspraak maken. Op die momenten merkte ik voor het eerst wat het met me deed: ik kwam uit mijn hoofd. Mijn gedachten zijn er altijd – ook tijdens een massage – maar ik leerde mezelf steeds weer zachtjes terug te brengen naar voelen. Naar mijn lijf. En dat bracht zoveel rust.
Die ervaring heeft me veranderd. Ik ben het mezelf meer gaan gunnen. Niet alleen omdat het fijn is, maar ook omdat ik merkte: daarna kan ik ook weer beter geven. En dat zit in mijn aard: ik hou van zorgen, van er zijn voor anderen. Maar ik weet nu ook hoe belangrijk het is om eerst goed voor mezelf te zorgen.
Daaruit ontstond het verlangen om dit ook aan anderen te kunnen geven. Niet groots, maar klein en dichtbij. Geen standaard massagesalon, maar een plek waar je echt even mag landen. Waar je wordt uitgenodigd om te zijn. Om even te voelen: dit moment is voor mij.
Ik heb bewust gekozen om klein te starten. Mijn valkuil zou zijn om meteen een grote opleiding te doen, maar dat past niet bij mij. In plaats daarvan kies ik nu heel gericht: ik volg losse opleidingen die aansluiten bij wat ik wil geven en hoe ik het wil geven. Want daar ga ik het beste op. En onderweg blijf ik bijsturen als dat nodig is. Misschien kom ik erachter dat een bepaald onderdeel toch niet helemaal past – dat mag. Niets is vast. En meerdere dingen kunnen samen vallen. (zorgen voor, producten verkopen die er bij horen en het ‘coachen’ als systemisch coach)
Wat ik nu heel bewust wil doen, is het bundelen van alles wat ik heb geleerd en ervaren. Mijn kennis van systemisch werk, mijn achtergrond als stresscounselor, mijn eigen levenslessen, mijn interesse in gezondheid, en nu ook deze stap richting lichaamsgericht werken. Ik geloof dat echte rust en heling begint in het lijf. En daarom wil ik ruimte bieden voor zachte, toegankelijke ontspanning – via massage, ademhaling, meditatie en vooral: aandacht.
Dus hoe dit allemaal verder gaat groeien, weet ik nog niet. Maar wat ik wél weet, is dat ik start. Met een puur, klein aanbod: ontspanningsmassages van 35 of 65 minuten. Momenten om thuis te komen in jezelf. Met of zonder muziek. Met een korte meditatie of body scan aan het begin, zodat je echt even kunt landen.
Want het leven vraagt soms veel. Maar je mag jezelf tijd gunnen. Om te voelen. Om te zakken. Om stil te zijn.
Dat is wat ik je wil meegeven. En wat ik je heel graag wil laten ervaren.