Pijn, inzichten en jezelf terugvinden
Het stoppen van een relatie doet vaak pijn. Of je nu samen een paar maanden of tientallen jaren hebt gedeeld, het voelt alsof je iets moet loslaten dat ooit zo belangrijk was. En tegelijk kan datzelfde loslaten ruimte scheppen voor nieuwe inzichten.
Wat ik zelf merk, is hoe snel we geneigd zijn om te wijzen naar de ander. We zoeken redenen waarom het niet werkte: “Hij deed dit, zij liet dat, het was zijn fout, het lag aan haar.” En soms zijn die redenen heel overtuigend. Je kunt een lijst maken van alles wat misging. Maar vaak vergeten we in dat proces naar binnen te kijken.
Want ergens onderweg nemen we een rol aan. We gaan meebewegen, passen ons aan, of zoeken iets bij de ander wat we zelf nog niet helemaal in ons hebben gevonden. En dan kom je op een punt dat je beseft: als ik echt dicht bij mezelf blijf en van mezelf houd, dan ga ik niet teveel van mezelf in blijven leveren, dan herken ik sneller wanneer een grens overschreden wordt. Dan kan ik al veel eerder zeggen: “Dit klopt niet voor mij.” Of je trekt een grens, en als die wordt genegeerd, kies je ervoor om te stoppen. Niet vanuit tekort, maar vanuit zelfliefde en eigenwaarde.
Onlangs is er opnieuw een relatie tot een einde gekomen. Het deed afgelopen week veel met me, want ergens dacht ik: “Na zoveel ervaring, hoe kan dit me weer gebeuren?” Maar mijn inzicht nu is dat ik opnieuw in een stuk ben gestapt waarin ik onbewust hoopte dat de ander mij iets zou geven: geliefd zijn, gezien worden, bevestiging. Terwijl ik dacht dat ik dat stuk al helemaal doorleefd had.
En dat is misschien wel de grootste uitnodiging die relaties ons brengen: ze zijn spiegels. Ze laten ons zien waar we nog iets van onszelf buiten ons zoeken.
Niet meteen uit elkaar gaan
Op de één of andere manier weten mensen mij te vinden als ze niet gelukkig zijn in hun relatie. Ze komen dan via dm of app bij mij op de lijn om te vragen of ik eens mee wil denken, kijken of domweg luisteren. Ik ben de laatste die zegt: “Dan moet je uit elkaar gaan.” Want als de basis gezond is, als er emotionele veiligheid is, geloof ik er heilig in dat je samen kunt groeien. Dan geloof ik er in, dat het geven en nemen is en dat dat geen moeite kost.
Maar ik nodig je wel altijd uit om jezelf vragen te stellen:
Wat maakt dat je dit aantrekt?
Wat maakt dat deze dynamiek blijft bestaan?
Wat maakt dat je dit toelaat?
Want heel vaak komt ook bij mij de gedachte: “Weer een relatie voorbij, ben ik dan niet gemaakt voor liefde?” Maar ik geloof dat we allemaal gemaakt zijn voor liefde. Alleen neem ik, en misschien herken jij dat ook ,geen genoegen met “zomaar iets”. En ook daarin kom ik er achter dat iedereen daar anders over denkt. Sommigen zijn oké met een 6 of 7. En als je daar bewust voor kiest, als je daar oké mee bent, dan is dat helemaal goed.
Het hele pakketje
Een vraag die ik mezelf maar dan ook de ander vaak stel, en die misschien ook jou kan helpen: “Kan ik ja zeggen tegen het hele pakketje?”
Want als je steeds opnieuw klaagt over dingen die je niet fijn vindt aan je partner, dan is dat uiteindelijk wel het pakket waar je ja tegen zegt. Dit is wie hij of zij is. Je kunt niet verwachten dat de ander verandert in de ideale versie die jij voor ogen hebt.
Dus de keuze wordt helder:
Zeg je ja tegen hem of haar, inclusief het hele pakket? Dan hoort ook bij dat je stopt met klagen en leert omgaan met wat er is.
Of merk je dat het antwoord eigenlijk nee is? Dan mag je eerlijk zijn naar jezelf en je verantwoordelijkheid nemen om te kiezen wat klopt voor jou.
Liefde als uitdaging naar jezelf
Relaties zijn geen eindstation, maar een uitnodiging. Een uitdaging om naar jezelf te kijken, je eigen rol te zien en verantwoordelijkheid te nemen. Niet om jezelf te veroordelen, maar om steeds dichter bij jezelf en bij liefde te komen.
Want liefde – dat geloof ik – is er altijd. De vraag is alleen: ben jij bereid jezelf zo serieus te nemen, dat je niet genoegen neemt met minder dan wat je waard bent?
👉 NB: Dit blog gaat niet over de dynamieken rondom bindings- of verlatingsangst. Dat is weer een heel eigen dans met andere thema’s en uitdagingen – en misschien schrijf ik daar een andere keer een blog over, want ook dat herken ik. Wat ik hier deel, gaat vooral over eerlijk durven kijken: ben ik écht content en gelukkig met elkaar, zoals het nu is? Of probeer ik van de ander iets te maken wat hij/zij eigenlijk niet is?